donderdag 24 januari 2019

Sneeuw!!!

Ik ben niet wat je noemt een echt "wintermens", tenminste... ik hou niet van heel erge kou, maar toen er dinsdag sneeuw was gevallen en de wereld er ineens zó anders uitzag, móest ik gewoon naar buiten met m'n camera.


Er was meer sneeuw gevallen dan we dachten. Ons huisje zag er ineens sprookjesachtig uit.

De kale, donkere bomen staken prachtig af tegen de witte achtergrond.

Tja, de hond moest worden uitgelaten, sneeuw of geen sneeuw. 
Dapper van z'n baas, dat hij op de fiets was met die gladheid.

De Zaandplatte in de verte.

Ik dacht echt even dat hier een olifant onder de sneeuw lag. Het leek of z'n slurf boven de grond uitstak...

's Middags kwamen de beide kleinzoons. Natuurlijk moest er toen een sneeuwpop worden gemaakt. De sneeuw plakte niet echt geweldig, maar uiteindelijk is 't toch gelukt. De mannetjes waren er tenminste tevreden over.

Van de grootste kleinzoon moest het wel een vrolijke sneeuwpop worden. Nou, dat is aardig gelukt, dacht ik zo. Waar kastanjes en een denappel al niet goed voor zijn...


De volgende dag zijn we het bos ingegaan. Moet je nagaan, vorig jaar om deze tijd stond het hier vol water. Toen had je de stapstenen echt nodig.Wat een verschil met nu!

Mooi, die sneeuw! Je kon nu goed zien hoeveel verschillende dieren er in het bos rondlopen.
 Er zijn gigantisch veel sporen te zien.

Hier had een haas of konijn gelopen.

En hier? Een muis?

Er verdwenen heel veel sporen in een hol, zoals hier te zien is.

Sommige muizen liepen rechtstreeks naar hun holletje....

... andere gingen via een omweg.

We zagen heel veel reeënsporen. 

Genoeg naar de grond getuurd, we moesten ook omhoog kijken, want daar zat een goudhaantje in de hulst.

En een merel zat naar ons te kijken.

René hoorde een specht en ja hoor, uiteindelijk zagen we hem. Het was een kleine bonte specht.

Dit leek wel een reuzeninsect! 



Brrr... sneeuw in je oksel. Lijkt me niet prettig.







Hier was een bosbewoner bezig geweest. Een specht misschien?

Dit is een zoekplaatje: waar is de ree? We zagen hem/haar nog net tussen de bomen door schieten. Het ging allemaal zo snel, een geluk dat ik hem nog op de foto heb gekregen.

Schoenen afkloppen, anders mag ik niet in de auto ;-)

Ondanks dat het kouder was dan we hadden gedacht, was het een heerlijke wandeling.

zondag 18 november 2018

Rode route Spier

Afgelopen donderdag besloten mijn collega-gids Hennie en ik de rode route vanaf het Oriëntatiecentrum in Spier te gaan lopen.
Het was prachtig weer, dus ik besloot op de fiets naar Spier te gaan, een mooie fietsroute dwars over de hei en door het bos. René fietste met me mee. Toen we aankwamen, was Hennie er al.

Hennie en ik waren nog maar net op pad, toen we deze vonden.
 Dat is een hele kunst, hoor, want ze zijn verschrikkelijk klein.
De naam hadden wij zelf kunnen bedenken: een zwammetje op een dennenappel, dus de naam is dennenappelzwam.
 Hennie houdt 'm vast, zodat ik 'm op de foto kan zetten.

Er stonden vijf boomstronken bij elkaar, elk volgepakt met geweizwammetjes. De dauwdruppeltjes erop maken het plaatje extra mooi. 

Het leek alsof er een diamantje op dit paddenstoeltje lag. 

Dit zagen we op een afgezaagde boomstam. Het leken wel ingewanden of hersenen, maar het was de paarse knoopzwam.

In het Holtveen zwom een stel Canadese ganzen.

We gingen op een bankje zitten om wat te eten. 
Dit schaap heeft ons de hele tijd aan staan kijken.

Er vlogen nog heel veel libellen rond. In november!
Deze ging even lekker in het zonnetje zitten.

De zon scheen prachtig door de bomen.

Luidruchtige ganzen vlogen over.

We kwamen bij een stukje met afgezaagde boomstronken. Op werkelijk elke stronk groeide bekertjesmos.

Na tweeënhalf uur lopen, kwamen we weer bij het Oriëntatiecentrum. Na afscheid te hebben genomen van Hennie, fietste ik weer terug naar huis.
Op het fietspad richting Koelevaartsveen lagen zoveel bladeren, dat je het pad bijna niet meer zag.

Verder ging het over het fietspad over de hei. De laagstaande zon gaf het pijpenstrootje een mooie oranje gloed.

Terwijl de ondergaande zon aan m'n rechterhand sfeervolle beelden opleverde....

... stond aan m'n linkerhand de maan al aan de hemel.

Brrr, het koelde heel snel af. Vlug naar huis.
Vooruit, nog één foto dan, omdat het zo prachtig mooi was.

zondag 7 oktober 2018

Vroeg uit de veren...

Een paar weken geleden besloten we om de wekker maar weer eens vroeg te zetten. De zon te zien opkomen boven het Dwingelderveld is altijd een prachtige ervaring. Het fietsen over een compleet stil en donker heideveld is trouwens al een schitterende belevenis.
We besloten richting het Holtveen te gaan.

De zon was nog niet op toen we langs het Smitsveen reden, maar de lucht begon al roze te kleuren.

Bij het Holtveen gingen we op een heuveltje zitten
 om te genieten van de stilte en de mooie kleuren.

En daar is de zon! 

Groepen ganzen vlogen over. 
Ze staken mooi af tegen de gekleurde lucht.

En wat een verrassing: twee kraanvogels die luid roepend kwamen overvliegen!

Na nog een laatste blik op de zon in het water, liepen we terug naar onze fietsen om verderop op een bankje ons meegenomen ontbijt op te eten.

We hadden behoorlijke mazzel vanochtend. Terwijl we zaten te eten, hoorden we weer die specifieke roep en zagen we vier kraanvogels overvliegen. Als je goed kijkt, zie je dat het een paartje met twee jongen is. De jongen hebben nog niet de witte vlekken aan de kop.

Ze landden een eind verderop in het heideveld.

Ik kreeg ineens het gevoel dat we werden bespied. In een grote eik zat een jong vogeltje, waarschijnlijk een paapje, naar ons te kijken. 

Wat een eigenwijs beestje.

Het paapje was niet de enige die ons zat te bestuderen, ook deze koe met haar kalf had grote belangstelling voor ons.

Tijd om weer naar huis te gaan.
Het was weer een geweldige belevenis en dan denk ik: dat moeten we vaker doen, maar tja, ik heb zo'n hekel aan die wekker!!